قناعت


کهنه تر بر تنم نشست
آستينی آويزان
يقه ای رنگ باخته
دگمه هايی با چشم های تو خالی
جيبی که پر از نبودن بود
نخ نما تر شده حتی
....
اما هنوز اندازه ام بود

   + لیلا خجسته راد ; ٥:۳٦ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱ دی ۱۳۸۱
comment نظرات ()