گیج و ویجم!

هیچ چیز به اندازه‌ی تزویر توی وجود آدمها منو به شگفتی و افسوس وانمی‌داره. درک این موضوع فکر نمی‌کنم هیچ وقت برام امکان داشته باشه. وقتی به واقعیت دورویی کسی پی می برم انگار یه پتک محکم خورده باشه توی سرم؛ گیج و ویج...آخ
آدمهای متظاهر قبل هر چیز، صفتی به اسم جسارت توی وجودشون نیست، بعد هم نمی‌شه دیگه بهشون اعتماد کرد. چه قدر خوشحالم که کم حرف شدم، اونقدر که گاهی فکر میکنم اگه برم توی قطب و با مردمی که زبونم رو نمی‌فهمن زندگی کنم، هیچ مشکلی پیدا نمی‌کنم.
حالا که ری را داره بیشتر و بهتر میفهمه خیلی برام مهمه فضای خونه جوری باشه که هیچوقت درگیر این دوگونه بودنها نشه. فکر میکنم تربیت ما کمی تا قسمتی مؤثر باشه. امیدوارم. امیدوارم...


/ 1 نظر / 32 بازدید
نیمرخ

سلام..خیلی وقت بود اینجا نیومدم.خواهید بخشید! اینی که فرمودین دقیقا درسته.آدمای متظاهر هر چیزی توی وجودشون باشه،از جسارت تهی هستن.جسارت اینکه خودشون باشن!و دقیقا همینه که باعث میشه از بقیه دور بشن.ولی همیشه دوست دارم رفتار این آدما دورو رو با آدمایی مثل خودشون دورو رو ببینم.میخوام بدونم چه حسی بهشون دست میده وقتی یه نفر دوگانه باهاشون برخورد میکنه!